The Believer/Alec Niedenthal: Yağmurda Gölde Yüzmek için, diğer edimsel beceri kitaplarında görmediğiniz neyi başarmak istediniz? Bunlar son derece yakın, klasik metinlerin kavrayıcı okumaları – çok sık gördüğünüz bir şey değil.

George Saunders: Sanırım bir anlamda edimsel beceri kitabı yazmaktan kaçınmaya çalışıyordum. “İşte her zaman böyle yapıyorsun” diyen model bana ilginç gelmiyor. Syracuse’dakiler kadar iyi yazarlarda işe yaramıyor bu. O okulda, her şey zihnimin belirli bir genç yazarın zihniyle onun yörüngesinde belirli bir anda buluşmasıyla ilgili ve en iyi etkileşim biçimi… onun hikayelerinden birinde gerçekleşiyor. Elimden geldiğince onu editliyorum, o da düzenlemeleri düşünüyor vesaire.

Ancak Syracuse’da yazarlar için Formlar Kursu benzeri edebiyat dediğimiz başka bir tür dersimiz var. Bu kitap benim Formlar kurslarımın birinden çıktı. Tam olarak savunamadığım fikir, bir hikayeyi yakından okumanın, her zaman “sanatsal bedenlerimiz” olarak adlandırdığım şeye bir şekilde belirli bilgiler katmasıdır. Bu sadece, bir şekilde, kendi işimizde bizim için daha uygun bir şey yapıyor. Bu, öğrencilerimden edinmelerini istediğim bir tür inanç sıçraması.

Yazma öğretme fikrine çok alçakgönüllülükle yaklaşılması gerektiğini düşünüyorum. Her birimiz en iyi işimizi yapmak için çok kişiselleştirilmiş zihinsel duruş ve hileler öğrenmeliyiz, ama benim duruş ve hilelerim neden illa seninle ilgili olsun ki? Bunları zihnim ve formun talepleri arasında bir uzlaşma sağlamaya yardımcı olmak için geliştirdim – muhtemelen en iyi ihtimalle sadece başkalarına nominal olarak yardımcı olacak kadar özeller.

Kitabın mantrası şuydu: “Şüphe duyduğunuzda, hikayelere geri dönün.” Şunun gibi : “Bakışlarınızı metinlere sabitleyin; kitap bununla ilgilidir sadece (yani, genel olarak benim sürecim veya sürecim değil). Bu hikayelerin neden içten dışa doğru işlediğini anlamaya çalışalım.” Ve sonra belirli yerlerde argümanım kendi çalışmama atıfta bulunarak yardımcı olabilir gibi görünürse, (isteksizce) onun da dahil olmasına izin verdim.

Yüzme’deki Ruslar’ı okuduğunuzda, görünüşte israf gibi görünen anlar buluyorsunuz; hikaye onlar olmadan da devam edebilir. Ama sonra bize hikayenin yapısında gerçekten anlamlı bir rol oynadıklarını gösteriyorsunuz. Bu israf hoşnutsuzluğu nereden geliyor? Özellikle merak ediyorum, çünkü boşa harcanan zamandan, boşa harcanan değerden nefret eden birisiniz ve aynı zamanda tonlarca değer üreten çağdaş kapitalizmi çok eleştirdiniz.

Bence bu hoşnutsuzluk (ya da ben buna “iyi huylu ama dikkatli bir hoşnutsuzluk” diyorum) kısa hikaye formunun kendisinden kaynaklanıyor. Form (diyebilirim ki) fiili bir verimlilik iddiasında bulunur. Yani, “Bir varmış bir yokmuş” dediğimde ve bu şeyin sadece altı sayfa olduğunu fark ettiğinizde, o altı sayfadaki her şeyin amacına uygun olacağını var sayarsınız. Aksi takdirde, sonuç o kadar şekilli ya da verimli değildir, bu da onun kadar güzel olmadığını söylemenin bir yoludur. Bu bir şarkı için de geçerlidir. Ya da bir şiir ya da tren istasyonunda kısa, aceleye getirilmiş, içten bir aşk itirafı.

Hikaye fıkraya çok benziyor. Sonuna geldiğimizde, gülmenizin bir nedeni de o küçük “hikayenin” ne kadar sıkı ve verimli olduğunu anında görmenizdir: israf yoktur.

Belki de hikayedeki verimliliği dans dünyasındaki yerçekimiyle karşılaştırırdım. Güzel bir dans sadece yerçekimi karşısında var olabilir – onu güzel kılan da budur, yerçekimine “rağmen” (veya “işbirliği içinde”) gerçekleşmesidir. Bir dansçıyı izlerken, neyle karşı karşıya olduğunu anlarız (yerçekimi) ve bu kısıtlama içindeki çalışma şekline hayran kalırız.

Verimli olmak zorunda değiliz (konuyu dağıtabiliriz ve açıklayabiliriz vb.) ama konuyu dağıtan ve açıklayan en iyi sanat eserleri bunu sayaç çalışırken yapar, yani David Foster Wallace’ın konuyu dağıtmasını sevmemizin nedeni, sayacın çalıştığını hissetmemizdir (sabrımızın azaldığını hissederiz) ve (bu kısım önemlidir) onun da bunu bildiğini biliyoruz – fark ederiz ki, havada olması gerekenden daha uzun bir süre asılı duran bir dansçı gibi.

Ve bu eğlenceli – bunu izlemek eğlenceli. Ama bu sadece formun örtük yasalarının (kısa hikaye için “Çabuk ol”, dans için “İn oradan aşağı”) o anda asılı olduğunu hissettiğimiz için olur.

Tüm bunları söyledikten sonra – sadece verimli olan bir hikaye can sıkıcı olacaktır demeliyim. Çok matematikseldir. Yazarın gündemini çok erken görüp kendimizi dışlanmış hissederiz. Yazarın, Tanrı korusun, bir tür otomatik pilot olan, bir tür küçümseme yöntemini çevirdiğini düşünürüz – bizi oyunun dışında bırakmıştır.

Ama burada, kendi sözümü kesmeme izin verin (tekrar kendime hatırlatmak için), gerçekten yazılı gerçekler olmadığını söylemek için. Sadece belirli bir yazara belirli bir anda yardımcı olan şeyler vardır. Bunlar sadece yardım umuduyla ortaya koyduğumuz modeller ve metaforlar. Yazarlık hakkında yazmanın hileli yönlerinden biridir. “İşler bu şekilde görünüyor” dersek, diğer taraftan, bir kural veya reçete olarak hissedilebilir. Form çok gizemli ve uçsuz bucaksızdır. Sabit bir reçete işe yaramaz.

Hikayemin sayfadaki kelimelerden daha fazlası olmasına ve o sırada içinizdeki bir şeyle doğrudan ve radikal bir şekilde konuşmaya çalışıyorum

Genç yazarların sayfada sadece kendilerinin yapabileceği şeyleri keşfetmeleri konusunda bu kadar ısrarcı olmanızı seviyorum. Bu klasik hikayeleri, bu tür yazarların tuhaflıklarına ve tekilliklerine ulaşmaları veya daha derinlere ulaşmaları için bir araç olarak kullanmayı ummanız ilginç. Çok geleneksel ve (eksi Gogol ve Turgenyev hikayesinin unsurları) doğrudan gerçekçi olarak görülen bu klasikler, yazarların bu tuhaflığa ulaşmasına yardımcı olabilir mi? Yoksa kanonik kısa hikayeler düşündüğümüz kadar normal ve doğrusal değil mi?

Bu “tuhaflık” fikrini biraz değiştirebilirim. Gerçekten demek istediğim, her birimiz çalışmalarımızı dünyadaki tüm yazarlar arasında sadece bizim işgal edebileceğimiz bir alana yönlendirmeye çalışıyoruz. Hayalim bu. Tuhaf olmasına gerek yok, sadece eşsiz. Bize özgü.

Ama haklısın. Bulduğum şey, (sözde) “gerçekçi” bir hikayeye gerçekten yakından baktığınızda, onunla ilgili gerçek bir şey olmadığını görüyorsunuz – Çehov’un “Sevgili”si gibi bir şeyde bile çok fazla ihmal ve abartı var, ki ilk okumada neredeyse anekdotsal ve çok insan ölçekli ve bildiğiniz gibi, “gerçek “. Gerçekten gerçekçi bir hikaye – birinin gerçek hayatında bir aya dayanan bir hikaye – çok uzun, sıkıcı ve topaklı olurdu. Bir hikaye yazdığımızda garip, sıkıştırılmış, abartılı bir makine yapıyoruz, amacı ise… bilmiyoruz. Veya bu her yazar için yeni bir hikayeye her başladığında kendi öğrenmesi gereken bir şey.

Ve buna karşılık, hikayelerimden birinde garip bir şey yaptığımda, nihai anlamda, daha gerçek olma çabası içinde olduğumu hissediyorum – gerçekte nasıl olduğuyla daha uyumlu biçimde. Gerçekle ilgili doğru bir şey söylemeye çalışıyorum. Ve bazen sadece günlük hayattan bahsetmek işe yaramaz. Buradan (“normal” bir duruştan) oraya (gerçeğe) ulaşamazsınız. Dünyada bir insanın uyanıp bir böceğe dönüştüğünü keşfettiği “Dönüşüm”den daha doğru ve gerçek bir aile hayatı hikayesi yoktur. Ama Kafka gerçek hayatı hakkında yazsaydı bu derinlik sağlanamazdı, sanırım. Bunu bence daha hakiki (“gerçekçi “) olması için yaptı.

Bu kitapla, formun kendisiyle ilgili gerçeklere ulaşmak için formun gerçekten güçlü, basit örneklerini kullanmayı, bunları şu gibi soruları incelemek için kullanmayı düşündüm: Neden önemsiyoruz? Umursamaya ne zaman başlıyoruz? Bir sonun ne ilgisi var ve neden bu kadar zor? Gibi. Hikaye ne kadar basit olursa o kadar iyi. (Bu kitabın peri masallarını kullanan bir versiyonunu hayal edebiliyorum.)

Bu izleri takip edersek, sizin son kurgu kitabınız Arafta/Lincoln in the Bardo’nun ölüm ve yaşam arasında sınırların, alanın ve formun oldukça deneysel biçimde yazılmışken, Yüzme’nin gerçekçiliğin başyapıtlarıyla dolup taşması ilginç. Önceki soruyla aynı zemini işgal etme riskini göze alarak, geleneksel gerçekçilik eserlerinin deneysel kurgu yazarlarına ne öğretmesi gerekiyor?

Doğru – benim çalışma hipotezim (yani, en üretken olmama yardımcı olan) “geleneksel gerçekçilik” ve “deneysel yazma” arasında bir ayrım olmadığıdır. Tobias Wolff’un şöyle söylediğini okudum: Her büyük hikaye deneyseldir. Yoksa yazar neden yazsın ki? Gerçekçilik hile ve ihmallerle doludur – onlara yakından baktığınızda gerçek hayata göre neredeyse karikatürsel biçimde basittirler. Birisi şöyle yazdığında örneğin, “Larry endişe duygusuyla belediye binasının geniş avlusuna girdi,” bu gerçekçiliktir, ama aslında daha çok “konsensüs gerçekliğinin kanalize edilmesi”ne benzer. Bu avlu binlerce nesne ile dolu olsa ve orada yüz kişi varsa, aynı anda ateş eden yüz farklı zihinle dolu olsa da, yüz tamamen farklı gerçeklik yaratsa da, Darwinci nedenlerden dolayı o anı stenografik olarak yazmaya karar vermişizdir. Yukarıdaki bu cümle “gerçekliğin” çok kaba ve seçici bir yaklaşımıdır. Ve gerçekçilik sadece bu fikir birliği gerçekliği varsayımı içinde çalışmayı (veya içinde oynamayı) kabul eden bir çalışma şeklidir.

Sözde “deneysel” bir yazar, Şekspiryen bir budala gibi daha fazla gerçeği (yani “gerçek olmak “) konuşmak için öyle davranan bir tür deli olarak görülebilir. Ya da konsensüs gerçekliği yaklaşımının yetersiz, kuruntulu ve yaklaşık olduğunu hatırlatmak için. Bunu düşünme şeklim şöyle: hikayemin sayfadaki kelimelerden daha fazlası olmasına ve o sırada içinizdeki bir şeyle doğrudan ve radikal bir şekilde konuşmaya çalışıyorum; hayatınızda sizin için gerçek olan bazı temel ve yakıcı sorularla. Bunu yapmak için her şeye izin verilmelidir.

Bu fikrin arkasında başka bir fikir daha var… “gerçek” dünya (banal, sıradan dünya) gerçek değil. Bunu çok sınırlı zihinlerimizle inşa ediyoruz. Güvenilir görünüyor ve bu güvenilirlik yanılsamasına bağımlı hale geliyoruz ve sonra bazı felaket saldırıları (hastalanıyoruz, deliriyoruz, kalbimiz kırılıyor) ve bir anlığına gerçekten hiçbir şey bilmediğimizi görüyoruz. Kurgu bizi yapay olarak (ve yine, ne pahasına olursa olsun) kısa bir süre için o duruma sokabilir.

Formun kendisiyle ilgili gerçeklere ulaşmak için formun gerçekten güçlü, basit örneklerini kullanmayı, bunları şu gibi soruları incelemek için kullanmayı düşündüm: Neden önemsiyoruz? Umursamaya ne zaman başlıyoruz? Bir sonun ne ilgisi var ve neden bu kadar zor?

Yüzme’de, revizyonun, revize etme (ve revize etme ve revize etme) istekliliğinin, nihayetinde yayınlayan yazarların çağrı kartı olduğunu vurguluyorunuz. Bazı yazarlar revizyondan neden hoşlanmazlar? Korku mu, endişe mi? Yoksa yersiz güven mi?

Bence çoğunlukla henüz yapmadıkları için. İlk revizyon deneyimimi yaşadıktan sonra, bunun tamamen bağımlılık yapıcı bir şey haline geldiğini fark ettim. Şimdi ise bayılıyorum. Ve burada, metin parçalarını hareket ettirdiğiniz ve eskiden sevdiğiniz tüm parçaları ve tüm bu radikal revizyonu kestiğiniz türden bir revizyondan bahsediyorum, bazen buna… her bir metnin her bir parçasının her zaman yeni bir değerlendirme altında olduğu yer diyorum.

Bir kişi bu şekilde revize etme alışkanlığına ulaştığında, inanılmaz bir süper güç haline gelir (güle güle yazar tıkanıklığı). Ancak bir yazarın “revizyon” fikri, şimdiye kadar, sadece virgülleri hareket ettiren veya yeni bir ifade enjekte eden çekingen bir düşünce olduğunda, şimdi ve sonra – revizyon için ödül almazlar – ki bu da Stuart Dybek’in dediği gibi, hikayenin yeni biçimi gerçekten “sizinle konuşmaya” başlar. Deneyimlerime göre gerçek ödül, zamanla hikayenin senden daha akıllı olmaya başlamasıdır – bir tür bilgelik birikimi gerçekleşir.

Ama revizyon evet, korkutucudur. Hepimiz için ve her seviyede. Yazdığınız bir paragrafa baktığınızda hissettiğiniz çılgın Rubik küpü hissi – çok fazla seçenek var!- çok fazla kaygıya neden olabilir (“Hayatımın geri kalanında bu piç kurusu üzerinde çalışıyor olabilirim!”). Ayrıca, bazı genç yazarların anlattığını duyduğum bir his var, hikayede bir ipi çekmeye başlarlarsa, her şey çökecek – yaratılışın ilk patlamasında kutsal bir şeyler olduğu fikri ve daha sonra, herhangi bir bölümünü değiştirmek, onu iyi yapan şeyi baltalamaktır. Şahsen ben öyle düşünmüyorum ama böyle hisseden yazarlar tanıyorum. Yayınlanmış bir yazar tanıdığımdan ise emin değilim. Ve eğer biri böyle hissediyorsa, derim ki: bir test vakası yapın. Bir hikayeyi alın (feda edin) ve radikal bir şekilde gözden geçirmeye çalışın. (Her zaman orijinaline geri dönebilirsin.) Bahse girdiğiniz şey, ilk taslağı yazdığınızda içinde bulunduğunuz aynı imrenilecek durumun yeniden kazanılabileceğidir/yeniden oluşturulabileceğidir (ve her revize ettiğinizde yeniden kazanılabilir.). Stüdyoya girip tekrar tekrar solo doğaçlama yapan ve sonra geri dönüp en iyi versiyonunu birleştiren bir müzisyen gibisin. Her iki yöne de sahip olabilirsiniz – akıştasınız, tekrar ve tekrar… ve sonra bunlardan hangisinin en iyi olduğuna karar verirsiniz.

Enerjik olarak revize etmeyi öğrenmenin diğer bir avantajı, tüm versiyonlarınızın eninde sonunda bir söz sahibi olmasıdır (parlak sen, donuk sen, mutlu sen, üzgün sen vb.). Temelde, bu hayali gerçekliği yavaşlatıyorsunuz ve oraya gidip dolaşıyorsunuz, gerçek hayatta hiç olmadığı kadar yakından gözlemliyorsunuz. Başka bir deyişle, gözden geçirmeye harcadığınız haftalar ve aylar boyunca gerçekleşen bir tür zeka birikimi vardır.

Ama yine de, mükemmel paragrafın size geldiği başka zamanlar da vardır ve sonra “gözden geçirme” her geldiğinde o şeyi yalnız bırakmayı içerir.

İşte tüm kurgusal tavsiyelerin taslağı: “Müstakbel yazar her zaman X Şeyini yapmalıdır. Tabii yapmaması gerekmedikçe.”

Gülüyorum. Hıçkıra hıçkıra.

“Harika bir yazar ile iyi bir yazar arasındaki fark, çalışırken verdiği anlık kararların kalitesinde.” Ama bu kitaptaki diğer anlarda, metni dinleyen ya da sesi takip eden yazarlardan bahsediyorsunuz, bu da daha az bilinçli bir süreci ima ediyor. Kuşkusuz bir yazar, yazma şekli hakkında çok bilinçli olabilir, “yazması gereken” hikaye pahasına belirli bir hikaye türünü yazmaya çok yatırım yapabilir – veya çok iç güdümlü olabilir, yine sesin daha derin erişimleri pahasına seksi veya baştan çıkarıcı hissettiren şeyler tarafından yönlendirilebilir. Sizce kompozisyonun karar verme aşaması ne düzeyde olmalıdır?

Açıklığa kavuşturmak gerekirse, [“Büyük bir yazar ile iyi bir yazar arasındaki] farkın […] çalışırken verdiği anlık kararların kalitesinde”] olduğunu söylediğimde ”Bahsettiğiniz aynı “daha az bilinçli” süreçten bahsediyorum. Benim için ise çok az bilinçli (kavramsal) karar verme süreci var, çok az. Neredeyse tüm büyük “kararlarım” her geçişte sezgisel olarak alınır. Ve sonra bir sonraki geçişte ayakta kalmalarına (veya kalmamalarına) izin veriyorum ve zamanla… bir şeyler katılaşmaya başlıyor.

Ama bu noktada gerçekten dikkatli olmak istiyorum, çünkü bu kitaptan kesinlikle nasıl yapılır kitabı olmak istemeyen bir “paket servis” varsa, o da şudur: asla bilemezsiniz. Herkes kendi başına öğrenmek zorunda. Ve, öğrendikten sonra…bu bilginin bir dahaki sefere size pek bir faydası olmayacak. (Ustalık = “kişinin hiçbir zaman usta olamayacağı, yani hiçbir zaman otomatik pilota geçemeyeceği fikrinden memnun olmak.”) Bazı yazarlar, eminim, yüksek düzeyde planlamadan ve tüm bunlardan yararlanırlar. Ancak gözlemlediğim bir şey var: genç yazarlar bir plana sahip olmaları gereken ölçüde aşırı kredi verme eğilimindedirler (ve daha sonra bu planı uygularlar) ve aynı zamanda bu planı entelektüel olarak savunma yeteneklerinin nihai ürünün kalitesiyle ne kadar ilgili olduğunu abartma eğilimindedirler.

Ancak, kendi adıma konuşursam: büyük düşman her zaman çok önceden çok şey biliyordu; bir gündemi vardı; “olmak istediğim yazar” veya “yazdığım bu kitabın ne hakkında olduğu” hakkında çok güçlü bir fikre sahipti. Metin (benim görüşüme göre) belirli bir doğal enerjiye sahip. Ebe benzeri işimiz, bu enerjiyi gözden geçirerek ayırt etmek ve onurlandırmaktır.

Bu, mikro düzeyde işimizin bir cümlenin bir versiyonunu diğerine tercih etmek olduğunu söylemenin başka bir yoludur. Benim tüm sürecim metni tekrar tekrar gözden geçirmek, bahsettiğiniz sezgisel şekilde küçük değişiklikler yapmak. Benim için, her şeye giden yol budur: tema ve olay örgüsü ve politika ve ton vb.

Her zaman bir sohbetle karşılaştırırım. Ne diyeceğimi bilerek gelirsem ve sadece söylersem, ihmal edilmiş hissedeceksin. Benim bölümümde, nerede olduğunuza dair bir farkındalık olmalı, şu andan bu ânâ. Ve bu değerlendirmenin çoğu, bilirsiniz… hissederek gerçekleşir. Çok zeki bir yanımız anlık, sezgisel karar verme anlarına katlanmak zorunda kalıyor.

Tekrar ediyorum, bunlar çok yakın, mikroskobik okumalar. Yakından okumak sizi nasıl daha iyi bir kurgu yazarı yaptı? Genç/yayınlanmamış yazarlar veya daha yaşlı/yayınlanmış yazarlar, kendi başlarına (örneğin bir el işi kitabı yazıp yazmadıklarına bakılmaksızın) böyle okumalar yapmaktan nasıl yararlanabilirler?

Her dönem birileri bu sorunun bir versiyonunu soracak: “Bu analiz tamamen iyi ve iyi, ama bunun işime nasıl yardımcı olması gerekiyor?” Ve bir cevap: olmayabilir. Ya da: Dürüst olmak gerekirse, bilmiyorum. Ama sonra kafalarının üstünde büyük bir tahıl ambarı olduğunu hayal etmelerini isterim. İnanç eylemi, “Oraya iyi şeyler koyarsam – iyi hikayeler, aynı, zengin yaşam deneyimlerinin iyi analizleri – bunların hepsi pratiğime girecektir; estetik çıtamı yükseltecek ve tam olarak bilmeme gerek olmayan bir süreçle belirli hamleleri bana sunacaktır.”

Kendi adıma konuşmak gerekirse, evet, bu şekilde okumak gerçekten işime yardımcı oldu. Belki de (gitaristseniz) büyük bir solocuyu dinlemek ve daha sonra soloyu öğrenmek gibidir. Vücudunuzda, aktivitenin üst kısımlarının farkına varmanızı sağlar. Şimdi bile fark ediyorum ki, tüm bu zamanı bu hikayeleri okuyarak ve yeniden okuyarak ve kompozisyonlar üzerinde çalışarak harcadıktan sonra, daha kolay ve mutlu bir şekilde daha iyi yazıyorum.

Ve son olarak, herhangi bir şeyi derinlemesine araştırmanın umut verici ve harika bir yanı olduğunu hissediyorum. Zihnin işleyişi hakkında bize bir şeyler öğretiyor. Temelde zihnimizle, zihnin son derece organize bir sisteme (hikaye) tepki veren başka bir bölümünü izliyoruz ve zihnin en yüksek derecede organize sisteme, dünyanın kendisine tepki verme şekli arasında bir paralellik var. Bir şekilde, belirli bir durumda olma yeteneğimize olan güvenimizi artırıyor. Ve bence bunun nedeni, bir sanat eserini analiz etme sürecinin şu şekilde devam etmesidir: bir reaksiyon gösterin; reaksiyonu fark edin; reaksiyonu kutsayın (yani, geçerli olduğunu kabul edin); bu reaksiyonu ifade etmeye çalışın. Ve bu…her an değil mi? Siyasi bir konuşma duyduğumuzda ya da yeni biriyle tanıştığımızda ya da aniden garip bir duruma düştüğümüzde yaptığımız bu değil mi? Ve eğer bu diziyi hayata geçirme yeteneğimize güvenimiz varsa, bunun sonucunda, sanırım, “güven” dediğimiz bir şey ortaya çıkar – herhangi bir anda tam olarak mevcut olmak konusunda daha rahat hissederiz. Bununla başa çıkabileceğimizi biliyoruz.

“Çömlek Alyoşa”yı okuma şeklinize biraz katılmadığımı söylemeliyim, ama tabii ki bu kitabın erdemlerinden biri – eleştirmeninizin sesinin sıcak ve davetkar olması ve bu yüzden katılmamakta özgürüz. (Bence Alyoşa’da siyasi bir tahakküm hikayesi görmek mümkün ve okuyucu tarafından algılanan “zarif pasif” doğanın aslında bu tahakküme ters bir Bartleby gibi travmatik bir tepki olduğunu düşünüyorum. Edimsel beceri kitabı olarak Yüzme son derece demokratik ve açık. Bu şekilde yazmak sizin için neden önemliydi? Neden sadece, “Bu benim yorumum ve bunlar da yazma dersleri, bundan ders çıkarmalısınız ve eğer eğer katılmıyorsunuz yanılıyorsunuz demektir” demiyorsunuz?

Teşekkürler: “Demokratik ve açık” – Kulağa hoş geliyor. Ve okuyucu buna katılmamakta özgürdür – gerçekten, tüm mesele budur. Ben teklif ediyorum, sen kabul ediyorsun ve reddediyorsun ve bu şekilde… birlikte oynuyoruz.

Ve evet – kitap bunca yıllık öğretmenlikten geliyor ve basitçe söylemek gerekirse, yukarıda söylediğimiz gibi: bu çılgın yetenekli genç yazarların sayfada kendilerine daha çok benzemelerine yardımcı olalım. Sadece onların yapabileceği şeyi yapmayı öğrenmelerine yardımcı olalım. Yani iş “doğru yorumlar sağlamak” değil, “bir şeyler başlatmak.” Bu tür bir öğretim gerçekten daha çok (nazik) judo gibidir. Çok fazlai harika enerjileri ve her birinin işlerinde belirli bir “sorunu” veya engeli var Böylece oyun şu hale gelir: işleri öyle bir başlatın ki, bu engeller kırılsın veya daha uygulanabilir bir şeye dönüşsün.

Bu yüzden denemelerde yapmaya çalıştığım şey partiyi başlatmaktı – hayalim, kitap yüzünden insanların aniden hikaye formunu daha ciddiye almaya başlaması ve ülkenin yakında Alyoşa ve Marya ve kitaptaki hikayelerdeki diğer tüm uydurma insanlar hakkında tutkuyla tartışan insanların sesleriyle dolu olmasıydı.

Bu bir rüya. Ama gerçekten, şimdi bunun aptalca bir versiyonunu yapıyoruz. Kafamıza “hikayeler” sokuyoruz (birçoğu sahte ve yüzeysel ve gündemle dolu) ve sonra… bu hikayelere dayanarak diğer insanların projeksiyonlarını oluşturuyoruz ve bu konuda kavga ediyoruz. QAnon’u düşünün – şirketler tarafından kurulan bu bilgilendirme kanallarından kar amaçlı çıkan ve özellikle hassas olan on binlerce insana (Hemingway’in dediği gibi) “yerleşik bok dedektörleri” yeterince geliştirilmediği için virüs bulaştıran tamamen yanlış ve delice bir “hikaye “. Bu dedektörler nasıl geliştiriliyor? Elbette yaşayarak, ama aynı zamanda karmaşık bir dille aktif, şüpheci, neşeli bir günlük ilişkiye sahip olarak: yani okuyarak.